Niebo jest bezkresne, jak serce które odzwierciedla
PODRÓŻE KINO
Piękny Świat
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
Kolory zmieniają się codziennie, jak serce które odzwierciedlają
Pióropusze białego dymu przemieniają się w chmury
Ukrywam łzę, która spaść ma zaraz
Gdy to, w co wierzysz rozpaść się ma
Zamykam oczy i modlę się
Nawet, gdy zapada noc, nie mogę spać będąc całkiem sama
W ciemności zamknę oczy
I wsłucham się w skrzące gwiazdy
Nie mogę poddać się, będę nawet boso biec
Jak księżyc na błękitnym niebie
Podtrzymuję w sobie ducha i wyciągam swoje ręce
- Król pragnie okazać wam wszystkim swą wdzięczność, za tak wysoki poziom wczorajszego turnieju, i...
- Wystarczy.
Chcę tylko, aby ci, którzy przetrwali, obejrzeli małe przedstawienie.
To moja ulubiona sztuka.
Zaczynać.
- Panie i panowie.
Dzisiejsze przedstawienie, to największa bitwa tej ery.
Herosi... Pojedynki... Rozdzierani kochankowie.
Namiętny romans, i oczywiście...
Zbrodnia.
Świat jest sceną, i scena jest światem!
Ludzie są tylko marionetkami poruszanymi przeznaczeniem... tańczącymi w ciągłej sztuce.
A teraz, cieszcie się przedstawieniem!
Koloseum" (2. Połowa)
- Mściciele -
- Nieokreślone miejsce... Jakiś zwykły kraj.
Rządzony on jest przez króla popierającego skromność i mądrość.
Mimo to, jest on surowy dla swego syna.
Książe, który jako dziecko stracił matkę, dorastał nie wiedząc, co to śmiech.
Tak naprawdę, król zabił swego ojca, by dosiąść tronu.
Ponad wszystko bał się tego, że jego syn będzie chciał tego samego, a przynajmniej tak mówią plotki.
Jednakże, do świata dodano cierpienie, gdy król podjął decyzję zmieniającą przeznaczenie.
Tego dnia, po raz pierwszy, książę śmiał się z głębi swego serca.
Tak oto, książę wstąpił na tron.
Jednakowoż, jego głupia żona obawiała się, że król może zechcieć zabić własne dzieci.
Dowiedziawszy się o zdradzie żony, król...!
- Przepraszam, ale sztuka nic dla mnie nie znaczy.
Wrócę do siebie i zajmę się moim Przekonywaczem.
- Panie! Wzgardzić ulubioną sztuką króla...
- W porządku.
Hej.
- Mnie również proszę wybaczyć.
- Czekaj.
Hej, czy nie spotkałem ciebie wcześniej?
- Zapewne się mylisz.
- Doprawdy?
Chyba tak.
- Cóż, znałem kobietę, którą mi przypominasz.
To mnie zmyliło. Możesz odejść.
Wy również możecie odejść.
- Tak, ale...
- Odejść!
- Cóż, chyba również pójdę...
- Czekaj.
- Tak?
- Kobieto...
Chcesz się ze mną ożenić?
- Co?
- Nie ważne która. Zostań moją żoną.
W drodze wyjątku, mógłbym uczynić z ciebie obywatela I kategorii.
Co ty na to?
No...?
Myślicie sobie, że oszalałem, co nie?
Jest dokładnie tak.
To naturalne, że ja, ten kraj, trwając w tym tak długo, popadliśmy w obłęd.
Wkrótce on się rozpadnie.
- Skoro tak, dlaczego to kontynuujesz?
- Bo to jest zabawne!
Wewnątrz mnie jest robak zniszczenia, co wiecznie mnie kusi.
Właśnie...
Nawet, gdy zabiłem ojca.
Jego martwe oblicze nie chce wyjść z mojej głowy, i od tamtego dnia, pomimo wszystkiego...
Śmiech nie ustaje...
Jestem całkowicie bezradny, i będę podążał ścieżką zniszczenia.
Błagam was! Ocalcie mnie!
Błagam was!
- Przykro mi.
Moim celem nie jest obywatelstwo I kategorii.
Dotrzymaj mu towarzystwa, panno.
- A może ty?
- Jestem podróżnikiem, więc nie mam zamiaru się tu osiedlić.
Proszę mi wybaczyć, turniej czeka.
- Sczeźnij...
Sczeźnijcie wszyscy!
- Jednak panienka nie przyjęła jego propozycji, tak?
Miałaś szanse wyjść z tego cało.
- Czy możesz się poddać mi?
Zaakceptuję to.
- Bez żartów.
- Spodziewałem się tego.
- Co za irytujący pies.
- Mówiłeś coś?
- Co?
Wolne żarty!
Mówiący pies?!
- A co jest złego w tym, że pies mówi? Jesteś impertynenckim motocyklem.
- Że-Że co?
- Słyszysz mnie?
- Co?
- Powiedziałaś, że twoim celem nie jest obywatelstwo I kategorii.
W takim razie, dlaczego bierzesz w tym udział?
- Wiesz, prawda?
Zwycięzca może ustanowić nowe prawo dla tego kraju.
Moja matka zmarła, gdy miałam siedem lat.
Gdy jej mężczyzna odrzucił ją, urodziła mnie i sama wychowywała.
Żeby przeżyć musiała nawet kraść i zabijać.
To ona nauczyła mnie podstaw walki.
Gdy mama zachorowała, powiedziała mi, że chciałaby zobaczyć biały kwiat.
Rozpaczliwie szukałam takiego, ale w moim kraju nie kwitły białe kwiaty.
Musiałam przejść przez góry.
Gdy wróciłam, matka już nie żyła.
Wiesz...
Co roku, w tutejszych lasach, zakwitają piękne białe kwiaty.
Dlatego, chcę uczynić świętem jeden z dni kwitnięcia tych kwiatów.
W ten dzień, każdy obdarowywałby swoja matkę białym kwiatem.
Co ty na to?
Czy to nie wspaniały pomysł?
- Tak jak myślałem, Mistrzu. Wygrać bez zabijania jest trudno.
- Mocno się starałaś. Nie chcę już więcej strzelać, więc wyjdź.
Przyjmę twoje poddanie się.
- Naprawdę?
- Oczywiście.
Przyrzekam.
Wiedziałam!
- Kłamca.
- Zabij ją!
Zabij tę kobietę!
Zabij ją!
Zabij ją... Zabij ją... Zabij ją...
- Poddam się. Zgodzisz się?
- Tak.
- Przykro mi, mamo.
Przegrałam...
- Więc, czy nie powinieneś się przyglądać walkom?
- Wstałem dzisiaj tak wcześnie, że chciałem tutaj uciąć sobie drzemkę.
A co do ciebie... Czy nie powinieneś być przy swoim panu?
- Rozmyślnie go zostawiłem, by nie przeszkadzać mu w koncentracji.
Stać cię na to samo, motocyklu?
- Ku-Kundel!
- Riku, więc tu jesteś.
- Kino! Witaj z powrotem!
- Domyślam się, że wygrałeś, Kino.
Jeśli zmierzymy się w finale, mam prośbę.
- Cóż to może być?
- Poddaj się, proszę.
Zaakceptuję to.
- Odmawiam.
- Na pewno? Szkoda.
Chodźmy, Riku.
- Pokonano mnie. Poddaję się.
- Akceptuję to.
- Dzień dobry.
Znów się spotykamy.
Nie pamiętasz?
Spotkaliśmy się przy wschodniej oazie, jakiś czas temu.
Mówiłaś, że jedziesz na zachód, do kraju położonego w lesie, prawda?
Wraz z mężem.
- Kino.
Na początku myślałeś o natychmiastowym opuszczeniu tego kraju.
Kiedy zmieniłeś zdanie?
- Przypomniałem sobie twarz tamtej osoby.
- Twarz tamtej osoby?
- Jaki był tamten kraj?
- To był przecudny kraj.
Pan Kino również powinien go odwiedzić.
- Chciałem tylko wiedzieć, co kryło się za tą uśmiechniętą twarzą.
- Co kryło się za tym uśmiechem?
- Przekonam się o tym, jeśli wezmę udział w turnieju i dowiem się czegoś o tym kraju.
Tak wtedy myślałem.
Dlatego tu zostałem.
To wszystko.
- I czy już wiesz?
- Nie.
- Więc były zbędne, nie? Całe te trzy dni.
- To nie zupełnie prawda.
W każdym razie, dzięki temu...
Zamierzam to zakończyć.
- Ale... Tak...
Żaden z półfinalistów nikogo nie zabił.
To niesłychane.
- Pomyślałem, że udzielę ci rady, jako, że obaj używamy Przekonywacza.
- Dasz nam jakieś informacje o przeciwniku?
- Przykro mi, ale tego mi nie wolno.
To sprzeczne z moimi zasadami.
Ale, jedna porada...
Na pewno nie wygrasz.
Poddaj się zawczasu.
Jeśli dojdzie do walki, zginiesz.
- Dziękuję za radę.
- Eee... Dlaczego wziąłeś udział w turnieju?
- Ja?
Po prostu znudziło mnie życie na tym świecie.
Chciałem tylko doświadczyć granicy między życiem a śmiercią...
Bo przez to zrozumiałem, co czuje król.
Nie, że to coś miało zmienić.
- Muszę wygrać, i zrobić coś.
- Niesamowite.
- Zapewne się przygląda ruchom jej oczu i palców.
W taki sposób pokonał poprzedniego użytkownika Przekonywacza.
- Nie wiem, czy świat jest piękny, czy nie, ale na pewno jest duży.
- Jesteś silny. Jestem zaskoczony.
Gdybym mógł zrobić to bez zabijania, na pewno uczyniłbym tak.
- Ja również.
- Szybciej.
- Jesteś dobry.
Ale twoja żądza wygranej jest zbyt duża.
Musisz cieszyć się turniejem.
- Nie mogę się tu poddać.
- Naprawdę?
- Mam możliwość ominięcia tej kuli, i pokonania cię.
- W porządku... Jednak, to się okaże.
- Skończmy z tym tak.
- Niemożliwe!
Nie!
- O, boże...
- Kino, kiedy zacząłeś o tym myśleć?
- O czym?
- O nowym prawie, które może ustanowić zwycięzca.
- Ach, o tym.
- Ustanowienie konkursu wyznaczającego nowego króla spośród obywateli I kategorii...
Ten, który wygra, stanie się nowym królem.
Nawet teraz kraj jest wzburzony.
- Temu, kto ucieknie, cofnięte będzie obywatelstwo.
Krzywdzenie niewolników i obywateli niższych kategorii oznaczać będzie dyskwalifikację.
Oto nowe prawo.
- Planowałem wygrać turniej, i zabić ojca, gdy wręczałby mi medal.
Przez całe siedem lat.
- Twój ojciec...
Ty jesteś księciem!
- Zemsta jest nudna.
- Tak, to prawda.
- Dzięki tobie, jestem teraz wolny.
- Nie zamierzasz zostać królem?
Z koroną mi nie do twarzy.
- Jest śliczny.
Mogę go pogłaskać?
- Pewnie.
- No, chodź.
To łaskocze.
- Kino, jeśli nie masz nic przeciwko, może do następnego kraju pojechalibyśmy razem?
- Muszę odmówić.
Powiedziano mi, bym nie podróżował z obcymi ludźmi.
- Cóż, trzymaj się.
Ty też, Riku.
- Tak, żegnaj.
- Hej, Riku, co on wcześniej mówił?
- Hej, Kino. Wiedziałeś, że ten zuchwały pies mówi?
- Że co?
Zaraz, zaraz... Na takie coś mnie nie nabierzesz, Hermesie.
- Nie kłamię, to prawda.
- Lepiej wymyśl coś bardziej wiarygodnego.
- Kino, ja mówię prawdę!
Konwersja do formatu ASS: BK201 © 2008
Tam, we właśnie opadającym deszczu
Ktoś przemaka i trzęsie się z zimna.
Po tym, jak włóczył się po lasach
odwiedzał kraje i poznawał ludzi
Przygoda, która nigdy się nie kończy
Piękny świat
Skąd on się wziął i dokąd płynie?
Piękny świat
Przemierzam go wzdłuż i wszerz
"Kraj czarodzejów"
- Potencjał Magii -
Jeżeli mógłabyś używać magii,
to jaki rodzaj magii chciałabyś?
Taką magie, za pomocą której
wyczarowałabym sobie zawsze smaczne jedzenie i pokój z łóżkiem.
A co byś powiedzaiła, gdy byłaby taka sama magia,
która pozwla ci żyć, bez jedzenia lub bez spania.
Taka sama?
Czy to jest?